Детская проза - Страница 243

Dawno, dawno temu atrament byl zupelnie bialy, a kreda calkowicie czarna. Ludzie pisali bialym atramentem na bialym papierze i czarna kreda na czarnej tablicy, wiec nie bylo nic widac. Ambrozy Kleks, wielki uczony i podroznik, zalozyciel slynnej akademii, wyrusza w swiat w poszukiwaniu czarnego atramentu…

Ksiazka "Zwyczajne zycie" napisana lekko i z humorem, ktory tak bardzo cechuje Chmielewska, ze mozna ja czytac w ramach relaksu. Jak zwykle glowni bohaterowie przezywaja niesamowite historie, musza rozwiazywac zawiklane tajemnice i popadaja w rozliczne tarapaty.

Mada poznaje chlopaka innego od wszystkich dotychczas jej znanych: jest nieufny, samotny, tajemniczy, niechetnie opowiada o sobie, szczegolnie o przeszlosci… "Zapalka na zakrecie" to ksiazka o sprawach waznych i nielatwych – o skomplikowanym jezyku uczuc, o tym, jak trudno o milosci mowic, jak trudno spelniac czyjes oczekiwania, nie zawiesc zaufania najblizszych. Ta debiutancka powiesc Krystyny Siesickiej chetnie czytana jest do dzis przez dorastajace dziewczyny ciekawe ksiazek o milosci, szczegolnie tej pierwszej, najbardziej emocjonujacej i niepewnej.

Luis Sepulveda, a quien el publico de lengua espanola ya conoce bien, tiene dos hijos muy jovenes, a quienes llama «mis enanos» y a quienes prometio un dia escribir una historia acerca de lo mal que gestionamos los humanos nuestro propio entorno, lesionando la naturaleza, que nos brinda tantos bienes, y de paso autolesionandonos sin piedad. Asi nacio Historia de una gaviota y del gato que le enseno a volar, que cuenta las aventuras de Zorbas, un gato «grande, negro y gordo», cuyo inquebrantable sentido del honor le conduce un dia a comprometerse a criar un polluelo de gaviota. Su madre, una hermosa gaviota, atrapada por una ola de petroleo vertido en el mar por un buque varado, le deja en prenda a Zorbas, justo antes de morir, el huevo que acaba de poner. Zorbas, que es gato de palabra, cumplira sus dos promesas: no solo criara al polluelo, sino que le ensenara a volar. Los amigos de Zorbas, Secretario, Sabelotodo, Barlovento y Colonello, le ayudaran en una tarea que, como se vera, no es tan facil como parece, y menos para una banda de gatos mas acostumbrados a hacer frente a la dura vida en un puerto como el de Hamburgo que a hacer de padres de una cria de gaviota… Pensada en principio como un cuento para «enanos», Historia de una gaviota y del gato que le enseno a volar se dirige en realidad a todos aquellos que, chicos o mayores, no solo disfrutan con las historias bien contadas que estimulan la imaginacion y el ingenio, sino que, a la vez, aprenden a ver el mundo bajo una optica distinta, conociendolo mejor y, por lo tanto, amandolo y cuidandolo con mas inteligencia.

Жил на белом свете в одном большом городе мальчик. Звали его Кузя и было ему от роду шесть лет и три месяца. В школу он еще не ходил: какая школа – лето в разгаре! В школу Кузе осенью. Но, хотя он в школе пока не учился, знал уже немало. И как в метро ездить, и как дорогу правильно переходить, и как лифтом пользоваться, и… Да мало ли что знал и умел Кузя! Даже считать и читать умел. Но вот однажды поехал Кузя в деревню Апалиху к дедушке и бабушке в гости. Приехал, а там…

«Егорка» — это книжка про забавного медвежонка, про его необыкновенные похождения, про то, как довелось ему пожить среди людей. Чего только не случалось с этим медвежонком! Побывал он в море, и под водой, и в воздухе. Два раза он тонул, раз с самолёта чуть не свалился… И так интересно описаны все эти приключения, что читаешь книгу — и всё время хочется поскорее узнать: а что дальше будет, а как на этот раз выкрутится медвежонок из беды? И всё-таки самое интересное в книжке не это. Самое интересное в ней то, что, читая «Егорку», ты вместе с ним попадёшь на линкор — огромный боевой корабль советского военного флота. Это не сегодняшний корабль. Корабли, на каких плавал Егорка, давно отслужили свой век. Многое изменилось с тех пор, но самое главное, самое важное на советских военных кораблях и сегодня осталось таким, каким было в то далёкое уже время.

Рисунки В. Щеглова